W środę, 5 września, zmarła Maria Piotrowska, twórczyni i wieloletnia dyrektor średzkiej Poradni Społeczno - Wychowawczej (obecnie Poradnia Psychologiczno - Pedagogiczna), osoba doskonale znana w Środzie i lubiana. Jej pogrzeb odbył się w miniony wtorek
Maria Piotrowska urodziła się 18 grudnia 1924 r. w Chorzowie. W tym mieście mieszkała do września 1939 r. Tam ukończyła szkołę podstawową i dwie klasy gimnazjalne. W czasie okupacji, z powodu aresztowania matki i starszego brata oraz ukrywania się ojca, przeniosła się do Ostrowa Wlkp. Podczas wojny pracowała w charakterze pomocy w sklepie i w domu u Niemców o nazwisku Pohlmann w Ostrowie. Po oswobodzeniu podjęła przerwaną naukę, równocześnie pracując w Szkole Podstawowej w Skalmierzycach. Po ukończeniu liceum w 1947 r. uczęszczała na kurs nauczycielski w Krotoszynie. Od lutego 1948 r. do sierpnia 1949 r. pracowałam w Szkole Podstawowej w Ołoboku, już jako nauczyciel mianowany.
W 1949 r. złożyła egzamin na psychologię UAM w Poznaniu, ale z powodu likwidacji kierunku, rozpoczęła naukę na kierunku prehistoria, jednocześnie pracując w szkole rolniczej na Winiarach k/Gniezna, a następnie w Grzybnie. W październiku 1950 r. rozpoczęła studia psychologiczne, które ukończyła w 1955 roku. W 1951 roku wyszła za mąż za Józefa Piotrowskiego, a potem urodziła dwóch synów - Piotra i Jacka.
Po studiach podjęła pracę w Środzie (w miejscu zamieszkania męża) w Wydziale Oświaty w charakterze podinspektora oświaty. W listopadzie 1960 r. otwarła Poradnię Społeczno - Wychowawczą dla dzieci i młodzieży, którą w 1966 r. przemianowano na Poradnię Wychowawczo-Zawodową. Zajmowała się dziećmi i młodzieżą z zaburzeniami procesów emocjonalnych, nerwowych i umysłowych. Systematycznie poszerzała działalność poradni: w 1963 r. - o funkcje orzeczniczo-selekcyjne, w 1965 r. - przygotowała warunki do otwarcia klas dla dzieci z niedorozwojem umysłowym w stopniu lekkim, w 1969 r. - zorganizowała przy poradni klasę wstępną dla 12 sześciolatków, tzw. klasa „0". Później zajęła się orientacją zawodową dla młodzieży kończącej klasę VIII, a mającą trudności w wyborze zawodu. W 1977 r. - otworzyła przy poradni klasę dla dzieci upośledzonych w stopniu umiarkowanym.
Prowadziła szkolenia dla nauczycieli - reedukatorów, prelekcje dla nauczycieli, rodziców, młodzieży, w oparciu o moją wiedzę i doświadczenia zawodowe. W latach 1971 - 1991 pracowała dodatkowo w Poradni Wychowawczo-Zawodowej w Jarocinie, służąc pomocą najpierw w jej zorganizowaniu, a potem prowadzeniu.
Na emeryturę przeszła 31 sierpnia 1996 r. Była wielokrotnie nagradzana. Otrzymała: Złoty Krzyż Zasługi, Złotą Odznakę ZNP, Odznakę Przyjaciela Dziecka, Odznakę Honorową za zasługi w rozwoju Województwa Poznańskiego Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.
(r)